Nieustannie trwają dyskusje nad kształtem i modelem współczesnej szkoły. Ciągła ewoluacja systemu oświaty wprowadza chaos i dezorganizację, która dotyczy zarówno nauczycieli, rodziców, jak i samych uczniów. Jedno jest pewne w pełnej zmian oświacie, szkoła ma przygotować ucznia - dziecko do tego, aby stało się człowiekiem dorosłym, zdolnym do uczestnictwa w życiu społecznym. Dziś, w czasach zmian jest to niezwykle trudne zadanie. Żyjący w świecie nowych technologii uczeń jest przez nie silnie kształtowany, zmienia się sposób jego myślenia, postrzegania świata, interpretacja wartości i sposób funkcjonowania. Bez właściwej oceny ucznia jego indywidualnych możliwości i potrzeb, zdolności postrzegania i rozumienia otaczającej rzeczywistości, oczekiwań czy planów, trudno stworzyć środowisko edukacyjne przynoszące zamierzone efekty edukacyjne. Jak wskazuje autor artykułu obawy budzą wyniki badań uczniów gimnazjów, liceów, a także studentów, wskazujące na systematycznie pogarszający się poziom wiedzy i umiejętności, zarówno w wymiarze instrumentalnym, jak i funkcjonalnym. Jak dorośli ludzie mają wspierać proces rozwoju dziecka, kształtowanie jego kompetencji w medialnej rzeczywistości? Jak przeprowadzić ucznia złożoną drogą od mediotyzmu, który według autora artykułu oznacza sposób funkcjonowania w medialnym świecie, charakteryzujący się brakiem krytycyzmu w odbiorze treści do medialnej dojrzałości. Z tymi i wieloma innymi pytaniami mierzą się współcześnie dorośli mający na uwadze dobro dzieci. Niniejszy artykuł jest zasygnalizowaniem problemu, powinien skłonić do dalszych refleksji, ukazać potrzebę prowadzenia badań empirycznych, poprzedzonych skonstruowaniem modelu oceny medialności współczesnego dziecka.