Współczesne dzieci określa się mianem dzieci urodzonych z myszką w ręku, pokoleniem C, cyfrowymi tubylcami. Niewątpliwie nowoczesne technologie towarzysza im od wczesnego dzieciństwa wiec nawyki związane z ich wykorzystaniem kształtują się wraz z rozwojem psycho-ruchowym. W etap szkolny wkraczają zazwyczaj wyposażone nie tylko w podstawowe umiejętności techniczne pozwalające na obsługę prostych aplikacji i gier, mają obcą pokoleniu rodziców intuicję w posługiwaniu się nowoczesnymi narzędziami. Prezentowany artykuł porusza problematykę młodych urodzonych po 1990 roku wkraczających na wyższy etap edukacji i rozpoczynających naukę akademicką. Kończy się dla nich etap, w którym nauczyciel prowadził za rękę a wkraczają w ten, który wymaga umiejętności samodzielnego dochodzenia do wiedzy i umiejętności wspieranego. Stają przed trudnym zadaniem planowania i organizowania zarówno czasu własnego jak i aktywnego, świadomego samoposzukiwania informacji i źródeł koniecznych w procesie kształcenia na tym etapie edukacji. Prezentowane w materiale badania własne pokazują obraz współczesnego studenta i jego stosunek do wykorzystania nowoczesnych technologii w procesie nabywania wiedzy i umiejętności, obrazują poziom kompetencji niezbędnych dla osiągnięcia zamierzonego celu edukacyjnego. Niestety obraz jaki ujawnia analiza wyników badań odbiega znacząco od oczekiwań wykładowców akademickich. Łatwy dostęp do informacji sprawił, że przeciętny student sięga bezrefleksyjnie do treści, często nie weryfikując źródeł a metoda kopiuj wklej kusi możliwością ograniczenia czasu potrzebnego na przygotowanie koniecznych materiałów do minimum. Spadł tez znacząco poziom czytelnictwa wśród studentów ia biblioteki i czytelnie nie cieszą się takim zainteresowaniem jak w czasach kiedy wiedza zdobywana przez pokolenie cyfrowych imigrantów dostępna była jedynie poprzez tradycyjne nośniki takie jak podręczniki czy skrypty. Upowszechnienie Internetu i narzędzi technologii cyfrowej ułatwiło dostęp do wiedzy ale jednocześnie zmniejszyło wagę wykształcenia i zabija kulturę zarówno uczenia jak i często nauczania.